Sanatçı: Zeren Göktan
Küratör: Hasan Bülent Kahraman
‘İç-sel’ sergisi insanın içinde yaşadığı zaman dilimini ve ‘an’ları algılamaya yönelik görsel, duyumsal ve mekansal bir kurgu yaratıyor.
Toteme çalan formları ile kolonlardan, kum saatlerinden, toplardan, nefes alıp verme seslerinden oluşan ‘iç-sel’ animasyonu iç dünyamızı yansıttığımız ruhani bir dünyayı, içimizdeki zamanla bütünleştiriyor. Bir obje olarak kum saatinin dijital format ile canlandırılması (digital animation) ile oluşan bu iş, görünürde iç mekanın durağan ve sağlam formuna, kolonlarına referans veriyor. Ancak, işin görsel olarak algılanan bilgisi ses boyutuyla oluşan duyumsal deneyimi ile bu durağanlığını belli bir ritimdeki akışkanlığa bırakıyor. Kum saatleri zamanın akışkanlığını; hareket eden toplar ise zamanın mekanla olan iç içe geçmişliğini ya da içinden çıkılamayan bir zamanı temsil ediyorlar. Bu iki değişik biçim de bir süreç olarak birbirleriyle iletişim haline geçip sürekliliklerini sonsuz bir uzama taşıyorlar.
Tekrarından değil de tekrarlanmama olasılığından endişe duyulan nefes, canlı bedenin şüphesiz biyolojik saatinin bir göstergesi. Animasyonda sık sık karşılaşılan nefes sesi, yaşamı ve zamanı kendi içimizde nasıl algıladığımızı değişik biçimleriyle hissettiriyor. Sık sık ve kısa kısa alıp verilen nefes belki sıkışıklığın, belki heyecanın belkide korkunun bir dışa vurumu olsa da bize bunun acısını ya da zevkini algılayabilme yetisini veren aslında zamandır. Panik halinde kısa, sıkıntı halinde uzun gelen zaman huzur halindeyken de yerini hafifliğe ve bu hafifliğin getirdiği doygunluğa bırakır. Bu tarifler ise zamanın içinde yaşanılan mekanlar, var olunan durumlar ile algılanarak mekansallaşır. Bu durum (post)modern insanın kendini zamana ve mekana göre bireyselleştirmeye yönelik içsel bir çabasıdır. İç-sel zamanı bu süreçte nasıl içselleştirdiğimizin mekansal bir algılamasıdır.
Sergide yer alan ‘Geçiş’ (1-2) başlıklı işler ise dijital canlandırma, fotoğraf, üç boyutlu(3D)-hareketli grafik ve video teknikleri ile hazılanmış işlerden oluşan bir seridir. Bu canlı görsellerin tabanında kullanılmış olan 4x5 fotoğraf negatifi bu serinin yapısal çerçevesini ve formunu oluşturur. Bir fotograf formatı olan 4x5 çerçeve işin fotoğrafik boyutuna gönderme yaparken gerek işin çekildiği an’a gerekse de işin izleyici ile oluşabilecek dialoğunun an’ına referans verir. Burada negatif pozlandıktan sonra fotoğrafın dışında kalan siyahlık hem bir çerçeve olarak kullanılır hem de iki tane aynı fotoğrafın birleşmesini sağlar. Çekilmiş olan tek bir fotoğrafın ‘ayna’ efektiyle çoğaltılarak yan yana kurgulanması ile elde edilen görseli oluşturmakdaki amaç bu kurgudan ortaya çıkabilecek yeni bir algılama biçimi ve süreci üretebilmekdir. Fotografın üzerinden yapılan canlandırma animasyon (animation) ise bu kurgudaki görseli canlandırma çabasının bir sonucudur. Kullanılan video tekniği hem işlerin bütünleşmesinde hem de algı sürecimize yönelik geçen zamanın ve zamanlamanın geçişliliğinde önemli rol oynar. Fonkiyonunu yitirmiş zincirle birlikte hareket eden bir yılan veya yan yana dizilmiş tabancaların değişiminden seyirciyi tek bir an’ın tekrardan kurgulanmasına davet eder .
'İç-sel' sergisi zamanı nasıl içselleştirdiğimizin mekansal bir algılaması olarak (post) modern insanın kendini zamana ve mekana göre bireyselleştirmeye yönelik içsel çabasını yansıtır.
